In het kader van digitale autonomie heb ik een inzageverzoek gedaan bij Spotify. Omdat dit een grote organisatie is met een hoofdkwartier buiten Nederland. Ik was benieuwd hoe makkelijk dit zou zijn en of ik echt alle data zou krijgen. Ik heb de aanvraag direct via de privacy-instellingen van mijn account gedaan.
Welke data verwachtte ik?
Voordat ik de resultaten bekeek, heb ik nagedacht over mijn digitale voetdruk op het platform. Ik verwachtte drie soorten gegevens:
- Mijn e-mailadres, geboortedatum, land en betaalgegevens voor mijn abonnement.
- Een lijst van elk nummer dat ik ooit heb afgespeeld, hoe vaak ik nummers heb overgeslagen en welke playlists ik heb gemaakt.
- Ik verwachtte vooral informatie over hoe Spotify mij zag. Welke genres plakken ze op mij? Welke data delen ze met adverteerders om mij reclames te sturen?
Welke informatie heb ik gekregen?
Na een paar dagen kreeg ik een bericht dat mijn data klaarstond. Het was een ZIP-bestand met meerdere bestanden erin. In algemene woorden kreeg ik:
- Een lijst van mijn luisterbeurten van het afgelopen jaar (tracknaam, artiest, datum/tijd).
- Alle nummers en albums die ik heb opgeslagen.
- Een lijst met ‘kenmerken’ die Spotify aan mij koppelt, zoals mijn smaakprofielen, het had erin dat ik veel naar r&b luister naast hiphop en oude klassiekers.
- De teksten die ik in de zoekbalk heb getypt.
Wat vind ik ervan?
Wat me direct opviel, is dat ik niet alles heb gekregen. Net zoals in de klas werd besproken, stuurt Spotify meestal alleen de data van het afgelopen jaar in het standaardpakket. Om mijn volledige geschiedenis te krijgen, moet je vaak een specifiek tweede verzoek indienen via de klantenservice. Dit voelt express.
Het grootste verschil zit in de profilering. Hoewel ik een lijstje inferences kreeg, staat daar niet bij waarom ze die conclusie trekken of met welke externe partijen dit precies wordt gedeeld om geld aan mij te verdienen. Ik zie de cijfers wel, maar de achterliggende logica van het algoritme blijft geheim. Het laat mij zien dat je als gebruiker wel inzage hebt in je verleden, maar nog steeds geen controle hebt over hoe die data in de toekomst tegen je gebruikt kan worden voor commerciële doelen. Het inzageverzoek is een goed begin, maar echte data-autonomie vraagt om meer transparantie over het algoritme zelf.