In het kader van digitale autonomie heb ik een inzageverzoek gedaan bij Spotify. Omdat dit een grote organisatie is met een vestigingsplaats buiten Nederland, was ik benieuwd hoe soepel dit proces zou verlopen en of ik inderdaad “alle” data zou krijgen. Ik heb de aanvraag direct via de privacy-instellingen van mijn account gedaan.
Welke data verwachtte ik?
Voordat ik de resultaten bekeek, heb ik nagedacht over mijn digitale sporen op het platform (denk aan het Data-ganzenbord van de Waag). Ik verwachtte drie soorten gegevens:
- Mijn e-mailadres, geboortedatum, land en betaalgegevens voor mijn abonnement.
- Een lijst van elk nummer dat ik ooit heb afgespeeld, hoe vaak ik nummers heb overgeslagen en welke playlists ik heb gemaakt.
- Ik verwachtte vooral informatie over hoe Spotify mij inschat. Welke genres plakken ze op mij? Ben ik een ‘ontdekker’ of luister ik steeds hetzelfde? Welke data delen ze met adverteerders om mij gerichte reclame te sturen?
Welke informatie heb ik gekregen?
Na een paar dagen kreeg ik een bericht dat mijn data klaarstond. Het was een ZIP-bestand met een hele reeks bestanden. In algemene woorden kreeg ik:
- Een lijst van mijn luisterbeurten van het afgelopen jaar (tracknaam, artiest, datum/tijd).
- Alle nummers en albums die ik heb opgeslagen.
- Een lijst met ‘kenmerken’ die Spotify aan mij koppelt, zoals mijn smaakprofielen en categorieën voor advertenties.
- De teksten die ik in de zoekbalk heb getypt.
Wat vind ik ervan?
Wat me direct opviel, is dat ik niet alles heb gekregen. Net als in het gastcollege werd besproken, stuurt Spotify vaak alleen de data van het afgelopen jaar in het standaardpakket. Om mijn volledige geschiedenis te krijgen, moet je vaak een specifiek tweede verzoek indienen via de klantenservice. Dit voelt als een bewuste barrière.
Het grootste verschil zit in de profilering. Hoewel ik een lijstje inferences kreeg, staat daar niet bij waarom ze die conclusie trekken of met welke externe partijen dit precies wordt gedeeld om geld aan mij te verdienen. Ik zie de ruwe cijfers wel, maar de achterliggende logica het algoritme blijft een black box. Het bevestigt voor mij dat je als gebruiker wel inzage hebt in je verleden, maar nog steeds geen controle hebt over hoe die data in de toekomst tegen je gebruikt kan worden voor commerciële doeleinden. Het inzageverzoek is een goed begin, maar echte data-autonomie vraagt om meer transparantie over het algoritme zelf.